Het leven na Pasen.. en een beetje ervoor..

Alle Paasdrukte is voorbij .. het enigste wat nog rest is een schaal met chocolade.. een mand met tulpen en her en der een paaskonijn ter decoratie. 

Nu was het ten huize hier bij ons niet het uitbundige vanzaliknekeerpasenvieren.. nee.. paasontbijtje.. ne keer rondrijden en fruitbomen kopen.. naar huis om lamskoteletjes te bakken.. en dan de zetel omne film te zien met m'n ogen toe..

Tweede Paasdag was nog suffer.. den overschot van het Paasontbijt.. bad in voor wat onderhoudswerken... de rest van den dag in kamerjas rondgehangen... om dan na het eten in onze broek te spingen voor een korte boswandeling en een koffie op een fris terras.. 

En zo passeert alles langzaam maar zeker... desalniettemin de vrijdag en zaterdag voor Pasen zijn hier weer grote werken uitgevoerd... Weer ne hele berg zand weggeschupt.. ne boom verplant.. en alle rommel weggehaald en op ne hoop naast het tuinhuis gegooid.. Haag gaan halen.. haag geplant.. houtkot afgebroken.. fruitbomen geplant.. en ne keer goed gevloekt omdat ik vraag me nie hoe met mijn buik ergens tussen zat.. gevolg een bloeduitstorting vanjewelste.. 

Soit.. mijn buik.. zoals u weet of niet weet... maar mijn goddelijk lichaam is in verval... de grammekes vliegen eraan alsof ik mijn lichaam te huur aanbiedt tegen lage prijs.. Het is de leeftijd meneer.. en Pasen..  en alle andere dagen en de schuld van de koekjesfabrikanten.. en de supermarkten..  

Maar goed.. na alle Paasdrukte, tuinperikelen en Goddelijke Lichaamsproblemen is het weer realiteit.. en die is dat ik aan mijn voorlaatste dag op het werk ga beginnen.. Na reorganisatie van het bedrijf (lees tijd voor goedkopere krachten) was er besloten om afscheid te nemen van ons.. weliswaar na opzegtermijn.. en die loopt nu dus teneinde.. 

Met gemengde gevoelens want zeven jaar is een lange tijd.. gewoontes worden opgebouwd.. een routine in het leven.. ondanks de meningsverschillen was het 'fijn' werk.. en op enkele na waren er de leuke collega's.. nie zozeer vrienden.. maar mensen met wie ik mijn uren des arbeid  kon spenderen..  maar goed.. het is tijd voor iets anders.. maar daar kan ik nog niks over zeggen.. omdat ik nog niet meer weet.. 

Mijn tweede koffie staat te dampen... ge weet wat dat wil zeggen.. ik ben om dreef aan het komen.. mijn motorke begint te soepelder te lopen en mijn ooit zo goddelijk lijf begint wakker te worden.. de paaseieren op tafel roepen mij.. maar ik negeer ze.. op ééntje na.. 

Commentaren

  • Mja,een mens wordt er ook helemaal niet jonger op.

    En dan vind ik kilo's bij minder ernstig dan een hartinfarct. Hopelijk gaat alles momenteel goed (buiten die opzeg dan, maar hé, das maar werk hé).

    ;-)

De commentaren zijn gesloten.