• was ik maar een fleecedekentje...

    en alsof het leven zelf mijn blog leest zijn er weer lichtpuntjes in de zwarte zinnen die ik gisteren schreef.. geen opflakkerende vreugdevuren voorlopig.. maar vonkjes van lichte opgewektheid die ik voorzichtig koester en die mijn hart doen lachen..

    Ik ben gezeten in mijn zetel.. voet omhoog.. onze viervoeter is op koekjesjacht.. en buiten weerklinkt een heggenschaar, een gelukkig vogeltje en de wind..  om de zoveel tijd raast er een auto voorbij.. en stopt de heggenschaar.. het vogeltje wordt afgelost door een ander vogeltje.. en een vlieg vliegt voorbij..

    Het is huis is koud.. niet door de omstandigheden en het niet opperbeste humeur.. nee wegens gebrek aan zon.. de kasten kijken me verkleumd aan.. de stoelen trillen af en toe op hun poten en de lampen zijn blij dat ze mogen branden.. zo hebben ze het niet koud..

    De fleecedekentjes liggen lekker ingeduffeld in de zetel.. ze knorren af en toe.. en slapen dan weer heerlijk verder.. ik denk wel eens.. was ik maar een fleecedekentje..

    Ik ga nog wat rondlopen in het leven.. en de ramen toe doen.. en huis wat verwarmen.. en mezelf..

     

     

  • sokken en onderleggertjes..

    Er zijn van de momenten in het leven dat alles vanzelf gaat.. het leven kabbelt rustig doorheen de dagen.. donkere wolkjes verdwijnen als mezelf voor een spin.. en stilaan krijg je rust in je hoofd.. en denkt.. dit is het goede leven..

    en dan.. als een vulkaanuitbarsting op een zonnige zomerdag slaagt het roer om.. donkere wolken pakken samen.. en elke minuut lijkt een eeuwigheid.. en in je hoof stapelt de stress en miserie zich op.. met in het achterhoofd nog het klaterende watervalletje der rust en vree van de dagen voordien.. alsof ze het ruiken gaan mensen vervelend doen.. de brievenbus puilt uit van verplichtingen en dure rekeningen.. zelfs het reclameblaadje van de Aldi heeft alleen maar dingen die gedoemd zijn om je het leven zuur te maken..

    Kranten pakken uit met dramatisch nieuws over elektriciteit.. dieselprijzen.. oorlog en onthoofding.. het ene al erger dan het andere.. maar het lijkt alsof ikzelf ieder moment in de handen val van misdadigers die mij willen gebruiken om elektriciteit op te wekken..

    Maar niet getreurd.. ondergetekende is nuchter genoeg om te weten dat die dagen ook voorbij gaan.. en dat het even tanden bijten is om zelf niet iedereen me te sleuren in de zee van donkerte.. naar de kant van de onopgewektheid en de neerslachtige behoeftes van het uitroepen en schreeuwen.. en idiote beslissingen nemen..

    De zon komt piepen.. kijk weer een moment om die duistere dingen wandelen te sturen.. ik zing een liedje over sokken en onderleggertjes.. vogeltjes kijken me smekend aan om daarmee op te houden.. terwijl de kruisspin geamuseerd haar web op de tonen van mijn liedje spint..

    Het leven is mooi.. dat is geweten..maar helaas voelt het niet altijd zo..

     

  • Zo.. dat is er ook weer uit..

    Het was in alle vroegte.. iedereen en alles was in diepe slaap.. doorheen het hele huis klonken geluidjes.. een kraakje hier.. een ploingske daar.. een wapperend gordijn.. en nog meer van die nachtelijke geluiden..

    Geluiden die alleen hoorbaar zijn als het hele huis slaapt.. en wereld daarrond.. klokken klinken alsof het slaghamers op een metalen balk zijn.. de anders zo stille ijskast ronkt alsof er een doorwinterde snurker in ligt te slapen.. de kast die ik open doe voor een glas piept harder dan Jos Ghijsens Schurend Scharniertje..

    Niet dat ik opsta om in het holst van de nacht naar geluidjes te luisteren.. nee.. onze witte gepoedelde had het hijgen.. door de ouderdom en medicatie kan het beestje soms niet tegen warmte.. en hoewel er een zacht briesje, dat meer leek als een doorkomende orkaan,  doorheen het huis dwarrelde..  zette de viervoeter het op een hijgen.. waardoor ondergetekende wakker werd.. en op kon staan om het beestje te vergezellen.. hij op de mat.. ik in de zetel..

    Nu enkele uren later zijn de meeste geluiden verdwenen.. met moeite hoor ik de klok nog tikken.. de ijskast is uitgesnurkt.. en deuren schuren niet.. en de scharnieren piepen niet.. de geluiden zijn verdrongen door vogel getjilp.. voorbij rijdende auto's en een koffiemachien dat pruttelt..

    Totaal niet uitgeslapen zit ik voor mij heen te staren.. met m'n koffie in de hand.. af en toe is rondkijkend om dan weer te suffen tot ik van mijn koffie drink..  het doet me denken aan uiteenlopende dingen.. dingen die nog moeten gebeuren.. gebeurt zijn.. die zouden kunnen gebeuren..  en die nooit zullen gebeuren.. 

    Met één tas koffie in mijn lijf begint alles terug in dagmodus te komen.. mijn handen kunnen weer alle richtingen uit.. mijn hoofd beweegt alsof het een attractie op de kermis is.. over de inhoud van mijn hoofd maar te zwijgen.. alle informatie van de voorbije 37 jaar lijkt door de koffie ontwaakt te zijn.. een geroezemoes van gedachten, ideeën, conversaties, herinneringen en meer doen me hopen dat mijn oren zich ontpoppen tot de watervallen van Coo.. en dat ze alle geroezemoes zo meteen doorheen de stuwdam laten en zo m'n hoofd uitstromen.. maar dat is ijdele hoop.. de chaos in mijn hoof groeit alleen maar .. een wirwar van verhalen.. een kakafonie van geluiden stormen doorheen m'n kop.. naar alle delen van lijf.. zelfs in mijn linkerheup voel ik  de conversaties die mijn gedachten onderling voeren.. in mijn kleine teen zitten herinneringen van toen de gsm niet eens bestond.. de verhalen stromen doorheen mijn aders en het stopt niet.. nooit..

    Gelukkig is er zo dadelijk nog koffie... die alles afzwakt en als een soort volumeknop werkt.. en na het nemen van m'n douche stromen de laatste dingen uit m'n oren.. het zijn de zaken die niet thuis horen in mijn lijf.. ze worden verstoten naar de oren.. en spoelen zo weg langs mijn ooit zo goddelijk lijf.. langs mijn benen naar het doucheputje.. alwaar ze de donkere wereld van de riool ontmoeten.. en misschien ooit weer tevoorschijn komen in helder stralend water.. en ze hun laatste dagen beleven in een oceaan van andere afgevoerde hersenspinsels..

     

  • Vroeger was het beter..

    De zomer is voorbij.. althans volgens de weermannen en vrouwen.. volgens de één door een orkaanrest.. en volgens een ander door de opwarming van de Noordzee... volgens mij is het een doorsnee Belgische zomer die inderdaad op zijn einde loopt.. maar who cares.. het leven is te kort om op zonnige dagen te wachten..

    Ik ben weer gezeten in mijn zetel.. met een koelkompres rond mijn enkel.. niet wegens een hittegolf ter hoogte van mijn enkels.. nee.. omwille van mijn door bloedklonters geteisterde been.. en ja.. het is beter dan enkele weken terug.. helaas nog niet zo goed als het binnen een aantal weken zou moeten zijn..

    Doorheen het huis klinken deuntjes die de zomer zouden moet aansporen om naakt doorheen de tuin te dartelen.. helaas is de radiostem zo irritant dat het zomergehalte gedaald is tot een ijzingwekkend dieptepunt.. neem daar maar eens nota van heren en dames weerkundigen..

    En zo ben ik gezeten in de zetel.. omringd door m'n mobieltje, de vaste telefoon.. de laptop op de schoot.. zeker om niets te missen in mijn oh zo interessante leven.. Facebook checken.. mobiel checken.. met de vaste lijn naar het mobieltje bellen en omgekeerd.. het moest maar eens niet werken.. op m'n mobiel checken of ik op mijn laptop niets mis qua Facebook, mails, Twitter en nieuws..  vroeger was het simpelder.. een vast toestel.. een tv en voor de rest kranten , tijdschriften en de brievenbus..

    Als ge thuis waart konden ze u bellen.. Dag Allemaal en eender welke krant was uw Facebook.. en de brievenbus deed ge 1 keer open en ge had uw briefwisseling..  en verder had ge een zee van tijd.. ge moest niet alles leuk vinden.. of doen alsof.. Lezen wat uw facebookvrienden doen en dan denken wat een saai leven heb ik.. of wachten tot uw facebookvrienden in levende lijve willen afspreken.. want in de café's zit geen kat.. omdat iedereen op iedereen wacht..

    En zo ben ik weer aan het zagen.. en begint mijn ijskompres af te koelen.. en moet ik mijn mobiel opladen..

    Het leven is een strijd.. met of zonder zon..

     

  • De hoer der digitaal tijdperk!

    Het is geleden van toen de dieren nog spraken en de wereld nog een mooie plaats was dat ik hier nog iets ten berde gebracht heb.. Schandalig lang geleden.. maar u als drukbezet medemens weet hoe dat gaat.. tenzij u renteniert in het verre buitenland..

    Enkele weken terug viel ondergetekende van een ladder met alle gevolgen van dien.. en dat ik nu nog steeds rondpikkel alsof ik een stoere piraat met een houten been ben.. alleen dan zonder dat stoere en zonder schip..

    Het geeft ne mens tijd.. veel te veel tijd.. ik ken alle putjes in het plafond.. heb mijn tenen meermaals geteld.. steeds 10.. behalve die keer dat mijn kleine teen verstopt zat in de gips.. dat was verschieten.. maar het bracht wel spanning in mijn leven.. want alles is vanzelfsprekend.. tot ge beseft dat uwe kleine teen weg is..

    Heb ik u gemist? nee.. ge weet ik ben eerlijk in mijn woorden.. want woorden zijn tenslotte het krachtigste wapen dat een mens heeft.. en daar moet ge goed mee omspringen.. ik heb geen tijd gehad om u te missen.. ook wegens het verderfelijke Facebook waar ik in de rage van 'ge zijt van..' ben meegegaan.. maar mijn geesteskindje hier bleef roepen.. en nu ben ik weer terug. voor hoelang weet geen kat? zelfs die van de buren niet..

    en ik ben weer terug omdat ik op dit uitmuntend stukje geschiedenis mijn ei kwijt kan.. mijn gal kan spuwen en het gekronkel in mijn hersenen kan uitsmeren tot iets wat ik zelfs begrijp.. en u leest het en denkt er het uwe van.. en ik het mijne..

    Zo is er een familiegeheim dat zo geheim was dat iedereen het wist.. behalve zij die het moesten weten.. hoe gaat een mens daar mee om.. ik weet het nog niet.. maar ik weet het u te vertellen..

    Zo.. de kop is er weer af.. de eerste letters zijn weer op het wereldwijde web gezet.. de hoer der digitaal tijdperk.. alles mag erop.. het zou verboden moeten worden..