• aftellen....

  • Ik stop ermee... voor dit jaar toch..

    vuurwerk106morgen de laatste uren van 2007.. we gaan ze aan tafel doorbrengen in het gezelschap van heel veel lekkers.. wat? dat vertel ik nog niet want de genodigden lezen mee en het moet een verrassing blijven..

    Vandaag de hele namiddag doorgebracht in de keuken... er komt heel wat bij kijken en dan heb ik enkel nog maar het hoofdgerecht gemaakt..  ergens begin volgend jaar lees je hoe het verlopen is..

    waarschijnlijk is dit ook meteen het laatste blogbericht van dit jaar.. Veel plezier met oud op nieuw.. en als uitsmijter publiceer ik het overzicht over mijn 2007...

    2007 is een druk  bewogen jaar geworden...

    De eerste seconden van 2007, champagne, muziek, vuurwerk en de gedachte aan Ma.. toen ging het al door m'n hoofd dat ze er volgende keer misschien niet meer bij zou zijn...

    Ma's ziekte begon de overhand te nemen naarmate de weken verstreken.. ze vocht, maar verloor telkens... maar  hoewel haar kracht afnam, vocht ze terug en maakte zelfs nog plannen om op vakantie te gaan...

    Bij onszelf ging alles rustig en vlotjes... we zijn een zoektocht gestart naar een leuk huisje... het werk, tja daar heb ik al genoeg over gezeverd en verder lieten we alles maar komen...

    Onze Twingo had zijn beste tijd gehad en het werd tijd voor een andere auto.. Onze voorkeur ging uit naar een Smartje en dus kwam er een Smartje... Een leuk en grappig autootje...

    Begin mei werd het duidelijk.. Ma zwakte verder af.. de zonodige zuurstof ontbrak haar, door de medicatie was haar verweer totaal afgebroken en haar spieren totaal afgezwakt.. het enige dat nog ging was zitten of liggen en ook dat deed pijn...

    Ma is eind mei ontslagen uit het ziekenhuis.. verzwakt en wetende wat er komen zou.... Op 27 mei na het werk zijn we nog even naar Turnhout gereden op aanraden van Tommy.. iets wat we raar of zelden deden door de week... Het werd ons laatste bezoek.. want toen we weer huiswaarts gingen en dag zeiden.. keek ik om naar Ma en achteraf besefte ik dat haar ogen toen afscheid namen.. het enige dat ik nog zei was we springen nog wel binnen...

    Een uurtje of twee later kwam het telefoontje dat Ma inelkaar gezakt was, we hebben meteen de hulpdiensten verwittigd.. en zijn meteen weer naar Turnhout gereden..

    Eénmaal in de Molenstraat  stonden de ziekenwagen en de brandweer voor het appartement..

    Op het appartement stond alles aan kant en een verpleger heeft me meteen op de hoogte gebracht.. Ma had door zuurstofgebrek een hartaanval gekregen en ze waren haar nog steeds aan het reanimeren... Pa, Zus, Tommy en ik ondergingen alles en ik denk niet dat één van ons echt besefte wat er aan het gebeuren was..

    Toen ze ons zeiden dat Ma terug hartslag had moesten ze haar door de raam met de brandweerladder naar beneden brengen..

    In het ziekenhuis hebben ze haar meteen naar intensieve gebracht en werd het voor ons wachten..

    Na enkele uren mochten we bij haar... een hoop slangetjes, een beademingstoestel en piepjes van een hoop monitors... en daar lag Ma...

    Ze wou zo graag thuis sterven en haar grootste angst was beademd worden.. de diagnose was datgene we niet wilden horen.. de machines hielden haar in leven en nu was het afwachten... tot ze uitgevochten was..

    Pa hoopte dat ze nog éénmaal haar ogen zou openen.. wij hoopten dat ze geen pijn en geen besef meer zou hebben van wat er zich nu afspeelde..

    Op Pinksterzondag is ze gestorven...voor de tweede keer.. Ik.. Tommy en Tante Yoke waren bij haar toen ze begon weg te glijden...  we hebben pa en zus meteen laten verwittigen en Ma heeft op hen gewacht.. net toen Zus en Pa binnenkwamen was ze weg...

    De dagen nadien waren zo onwezelijk.. er kwam zoveel op ons af en er moesten beslissingen genomen worden... de telefoontjes die gedaan moesten worden naar familie en vrienden..

    Naar mijn gevoel is de begrafenis een mooi eerbetoon geworden aan Ma, persoonlijk en een beetje als Ma.. op een net iets andere manier...

    De dagen, weken en maanden die nadien volgenden waren er met twijfel, verdriet en zorg voor Pa.. het verlies van Ma heeft hem zwaar getekend.. We wisten van te voren dat Pa dit niet zou kunnen verwerken... Ma en Pa waren samen één.. ze konden niet zonder elkaar...

    Tante Ann was op dat moment ook niet al te best.. door hartproblemen was ze verzwakt en een operatie was noodzakelijk... ze is dikwijls in m'n gedachte geweest toen.. en gelukkig is alles goed verlopen..

    Het leven gaat ondertussen ook gewoon verder of je nu wil of niet... Het werk... je eigen huishouden.. de week na Ma's begrafenis was Tommy jarig.. ondanks we niet in feeststemming waren hebben we op de laatste moment toch een feestje geimproviseerd...

    We waren al lange tijd bezig met het zoeken van een huis.. maar door het wegvallen van Ma was dit even achterwege gelaten..

    Toen op een moment liet Tommy een foto zien van een huis en mijn eerste reactie was van nee.. niets voor mij... de volgende foto's gaven me dan weer een goed gevoel.. we belde voor een bezichtiging en de dag nadien stonden we in Leopoldsburg.. en de eerste keer toen ik in het huis binnen kwam, zag ik me al in m'n badjas naar boven gaan.. het voelde goed aan..

    Toen we beslist hadden om die stap te nemen en het huis te kopen bleek het hoewel er maar een dag tussen zat verkocht te zijn... op de advertentie stond verkocht onder voorbehoud..  na een telefoontje bleek het inderdaad belooft aan anderen... een serieuse teleurstelling...

    De volgende avond na het werk toch nog even gaan kijken op het internet en de tekst 'verkocht onder voorbehoud' leek verdwenen.. meteen een bericht gestuurd en de eigenaar belde ondanks het late uur nog op.. De kopers hadden afgehaakt en of wij nog interesse hadden...

    De dag nadien stonden wij bij de eigenaar aan de deur.. onze handen kriebelden om de handtekening te zetten en de opluchting was dan ook groot toen uiteindelijk de overeenkomst ondertekend was..

    De aankoop was een gevoel van vreugde en tergelijkertijd ook weer een beetje afscheid.. Het besef dat Ma nooit in ons huis zou komen deed wel pijn.., en het appartement waar we zoveel mooie dingen hadden beleefd zou achter blijven...

    Nonkel Fons en Tante Ria hebben in september hun 25ste huwelijksverjaardag gevierd met een familiefeest.. het was fijn om iedereen weer eens bij elkaar te zien op een feest.. Het eten was goed, de muziek soms wat te hard, maar wel super.. Het filmpje dat Nonkel Fons gemaakt had met het overzicht van de afgelopen 25 jaar deden veel AAA's en OOO's weerklinken, ook bij mezelf...

    Net nu er zoveel te gebeuren viel kreeg ik last van mijn benen en na een week of drie ben ik naar de dokter gegaan.. diagnose.. een hernia.. inspuitingen en rust.. en vooral niets heffen...

    Ik ben iets meer dan een maand niet kunnen gaan werken.. niets voor mij..

    op 17 oktober was ik jarig.. ook weer zo een moment dat ik liever stilletjes voorbij had laten gaan... een rustig feestje, met want vrienden en familie.. zonder Pa of zus... de 28ste was zus jarig en in november Ma.. ze zou dit jaar vijftig worden.. een groot feest.. maar die verjaardag is gepasseerd zonder toeters en bellen.. een glazen roos op haar zerk was het enige.. en een bloem van zus en Pa..

    Op 30 oktober werden we bij de notaris verwacht... het beschrijf van het huis ging nu eindelijk door.. een grote stap en het begin van een nieuwe start..

     In Leopoldsburg zelf moest er het één en ander gebeuren... hoewel het eerst de bedoeling was om alles een beetje op te poetsen werden er al snel plafonds verwijderd, deurstijlen opengebroken en verbreed, de keuken uitgebroken en het schol niet veel of ook de badkamer had er aan geloofd.. Papa Ben heeft er flink zijn best gedaan... zonder hem hadden we ongetwijfeld niet zover gestaan..

    Op 17 november zijn we verhuist.. een hele dag over en weer gereden om alle spullen naar Leopoldsburg te brengen...  we hadden het niet gedacht.. maar die avond, nadat alle helpers weer naar huis waren, stonden we met z'n twee tussen de dozen, meubels en de rommel in ons eigen huis...

    De dagen en weken die daarop volgde waren hectisch en vermoeiend.. de deadline om alles aan kant te krijgen was het weekend voor Kerst..

    Er is heel wat water naar de zee gevloeid... een kachel kopen, muren plamuren, schilderen, keuken installeren, onze witte gootsteen zoeken.. en duizende ander klussen.. van gordijnen ophangen tot kranen installeren..

    De zaterdag voor kerst nog de hele dag geklust en gepoets, maar het resultaat is bevredigend...

    Kerst dit jaar is zwaar geweest.. de krop in m'n keel was nooit ver af.. zondag voor kerst zijn we nog naar het kerkhog gereden om bij Ma een wit Kerstboompje te zetten... Ze hield zo van Kerst...

    Kerst is de periode van familie, maar dit jaar heb ik enkel zus even gehoord.. Pa heb ik niet gehoord.. eerlijk gezegd is het al van voor mijn verjaardag geleden dat ik hem nog gezien of gehoord heb... het doet pijn.. het ligt niet enkel aan hem.. ik zal ook wel wat koppig zijn zeker?

    Zo loopt het jaar teneinde.. ook weer afscheid nemen.. het jaar waarin Ma nog leefde...

    Misschien zijn er dingen die ik vergeten ben in m'n overzicht... ongetwijfeld zijn er veel meer leuke dingen gebeurt.. alsook mindere.. Ik denk aan de verjaardag van Stef, Tim en Laura.. De vrienden die we dit jaar hebben teruggevonden... de problemen op het werk... de dame die op de sterfdag van Ma aan de deur een scene kwam maken.. de indringer die eerst bij ons wou binnengeraken en nadien bij Yvonne zat.. Yvonne die tijdens onze verhuis geopereert werd.. Ja die ons uit de nood geholpen heeft tijdens m'n ziekteverlof.. en nog zoveel meer...

    2008 wordt ongetwijfeld nog een zwaar jaar.. Pa's toestand is niet zo best.. hij is jarig in februari, in maart zijn Pa en Ma ook weer zoveel jaar getrouwd.. en dan is het alweer bijna een jaar dat Ma stierf...

    2008 brengt ongetwijfeld ook veel mooie dingen... ik zal ze samen met Tommy met open armen ontvangen.. , ons huis zal tegen volgende Kerst er weer helemaal anders uitzien, Stefke doet zijn eerste Communie (ik zal al maar beginnen sparen), ..we zullen uiteraard ons best doen om van elke dag ook volgend jaar wee het beste te maken..

    Ik wil nog even iedereen bedanken die afgelopen jaar ons heeft bijgestaan met raad en daad, lieve en troostende woorden heeft geschreven of gesproken of gewoon zonder woorden heeft gesproken...

    Bedankt voor 2007, ik hoop jullie allemaal weer te zien in in 2008.. op de blog, in Leopoldsburg of eender waar...

  • Op pensioen..

    Trouwe bezoekers van mijn blog hebben het al door.. voor de eerste keer heb ik foto's van mezelf geplaats en is de kwaai bomma op pensioen gestuurd.. Ze heeft jullie steeds van harte welkom geheten op deze blog die oorspronkelijk nooit bedoeld was om zo persoonlijk te worden..

    Op de blog verdwijnt ze, maar in het kader van sociale activiteiten zal ze op de msn nog steeds haar ding doen..

    De foto's zullen nog vervangen worden door leukere exemplaren, maar voorlopig zullen jullie het hiermee moeten doen... voor de allerlaatste keer zet ik ze nog eens in m'n post... Dames en Heren.. de Kwaai Bomma..

    ...
  • verzin zelf maar eens een titel...

    De dagen zijn weeral voorbij gevlogen... een dag is niks meer.. het is net of als je gewoon gaat werken de dagen langer duren..

    Veel heb ik niet uitgestoken deze week.. gewoon huishoudelijk werk en verder gewoon wat op de laptop getokkeld.. tv geloert en in de zetel gehangen... het deed wel eens deugd zo lekker niets doen.. een beetje vakantie in eigen huis..

    Zoals elk jaar is ook nu weer de verlichting van de grote Kerstboom kapot.. toen we hem optuigde hadden we nochtans onze voorzorgen genomen.. vooruitziend als we zijn.. in plaats van de lichtjes over de hele boom te verdelen, hadden we ze nu als een slinger erin gedraaid.. en niet één snoer, maar drie snoeren lichtjes in elkaar gedraaid.. mocht er dan ééntje de geest geven zaten we niet zonder verlichting..

    En inderdaad.. op tweede kerstdag merk ik op dat er één snoer niet meer brand.. ikke kweeniehoe fier.. hihi we zijn den boom te snel af geweest.. en s'avonds plotseling een fel licht in de salon... het volgende snoer lichtjes had besloten om eens extra fel te schijnen.. we hebben het zitten dacht ik nog en jahoor... een uurtje later nog één snoer dat brandde.. Het is nu wel heel sober... een twinkelend snoer lichtjes in één grote boom.. eerlijk gezegd.. het is geen zicht, maar ja.. beter één zicht in de hand.. ah nee da is iets anders..

    Dus waarschijnlijk wordt ook dit jaar de Boom weer vroegtijdig afgebroken... ik speel nog met het idee om hem aan te kleden als nieuwjaarsboom.. maar dat lijkt me ook weer een heel gedoe.. tzal wel een inpakboom worden..

    Allemaal bedankt voor jullie kaartjes.. hele mooie.. met zoveel goede wensen kan 2008 niet mislukken.. er was er ééntje dat er voor mij toch uitsprong en dat was het kaartje van nonkel Fons, tante Ria en kinderen.. de afbeelding was zooooo mooi.. hihi.. Nee, echt , het was een foto van mezelf, Tommy en Pa.. gemaakt op het jubileumfeest in september.. Het laatste wat je van Kerstkaarten verwacht is dat je er zelf op staat.. of je moet ze zelf laten maken hebben, dat is iets anders... maar dit vond ik nu eens echt orgineel.. nu ben ik ook echt benieuwd naar de andere foto's...

    Morgen ga ik in de keuken aan de slag.. nee, niet behangen of betegelen.. nee.. Kokkerellen.. Maandag hebben we hier thuis een etentje en dat vraagt de nodige voorbereidingen... Gisteren al het één en ander opgezocht op het net , want ik heb mijn eigen recepten nog niet gevonden in de verhuischaos die nog boven staat te wachten...

    Niet dat ik ooit een recept volg, want dat kan ik niet... de eerste twee, drie lijnen volg ik , en dan ben ik er al ander dingen aan het bijvoegen... daarom kan ik ook nooit twee keer hetzelfde maken...

    Dit jaar zijn er ook weer oliebollen.. een traditie in de familie langs mijn moeders kant... Moemoe bakte de dagen voor oudjaar of haar leven er van af hing.. kilo's oliebollen en appelbeignets... ze stopte ze in emmers en dan met oudjaarsavond en de dagen die daarop volgde kregen we oliebollen tot we erbij neer vielen..

    Ma en Pa hebben toen Moemoe Stierf die traditie overgenomen.. niet in die grote hoeveelheden, maar laat ik zeggen dat ze de week na oudjaar geen oliebollen meer konden zien.. ikzelf heb ze twee maal gebakken bij ons thuis en dit jaar waag ik mij er ook weer aan...

     

  • Zomaar

    Het overkomt me,

    het overviel me,

    woorden die zwegen,

    ogen die ontweken,

    de koude was er niet,

    de warmte evenmin...

    ik was er niet,

    toch niet daar...

    wel ergens anders,

    maar niet daar.

     

  • Dag van de Onnozele Kinderen..

    28 december is de dag van de Onnozel Kinderen.. De betekenis hiervan heb ik even opgezocht...

    Herodes was bang dat de komst van een nieuwe Joodse koning het einde van zijn macht zou betekenen. Van de Wijzen uit het oosten hoorde hij dat die nieuwe koning in Bethlehem geboren zou worden. Toen de Wijzen in een droom vernamen dat Herodes kwaadaardige bedoelingen had en Jezus wilde doden, leidden ze hem om de tuin. Daarop ontstak Herodes in een hevige toorn en liet zijn mannen in Bethlehem en omstreken al de jongens van twee jaar en jonger vermoorden. Jozef had echter in een droom van een engel opdracht gekregen met Maria en Jezus te vluchten naar Egypte waar zij bleven tot de dood van Herodes.

    Het volksfeest

    Het feest van de Onnozele kinderen werd voor het eerst in het jaar 505 in Carthago gevierd. Het stamt van een oud Romeins kinderfeest, het festum puerorum. Dit verkleedfeest, waarin oosterse, Romeinse en Keltische elementen waren opgenomen, werd door de kerk verboden. Onnozele Kinderen is in Nederland en België uiteindelijk overschaduwd door (en geïntegreerd in) de viering van Sint Nicolaas, en daarmee weer door de kerk erkend.

    Op het feest van Onnozele Kinderen gingen, net als bij Sint Maarten kinderen de straat op om te bedelen om snoep en geld. Kenmerkend is dat de kinderen verkleed als volwassenen langs de deuren gingen om hun lied te zingen. Dit bedelen om snoep en geld gaat terug op het kinderbisschopspel.

    Bij het kinderbisschopspel werd tijdens de Vespers onder het Magnificat onder de scholieren een kinderbisschop gekozen. Deze jongen trad dan enkele dagen in klooster- en kapittelkerk als bisschop op. Met een groep kinderen als aanhang ging hij bij hoogstaande personen van kerk en gemeente eten en kreeg daar ook kleine geschenken. Ook verkleedpartijen hoorden bij het feest en er werden geschenken gegeven aan de koorknapen.

    Prettige Onnozele Kinderdag....

  • Mijn 2007...

    2007 is een druk  bewogen jaar geworden...

    De eerste seconden van 2007, champagne, muziek, vuurwerk en de gedachte aan Ma.. toen ging het al door m'n hoofd dat ze er volgende keer misschien niet meer bij zou zijn...

    Ma's ziekte begon de overhand te nemen naarmate de weken verstreken.. ze vocht, maar verloor telkens... maar  hoewel haar kracht afnam, vocht ze terug en maakte zelfs nog plannen om op vakantie te gaan...

    Bij onszelf ging alles rustig en vlotjes... we zijn een zoektocht gestart naar een leuk huisje... het werk, tja daar heb ik al genoeg over gezeverd en verder lieten we alles maar komen...

    Onze Twingo had zijn beste tijd gehad en het werd tijd voor een andere auto.. Onze voorkeur ging uit naar een Smartje en dus kwam er een Smartje... Een leuk en grappig autootje...

    Begin mei werd het duidelijk.. Ma zwakte verder af.. de zonodige zuurstof ontbrak haar, door de medicatie was haar verweer totaal afgebroken en haar spieren totaal afgezwakt.. het enige dat nog ging was zitten of liggen en ook dat deed pijn...

    Ma is eind mei ontslagen uit het ziekenhuis.. verzwakt en wetende wat er komen zou.... Op 27 mei na het werk zijn we nog even naar Turnhout gereden op aanraden van Tommy.. iets wat we raar of zelden deden door de week... Het werd ons laatste bezoek.. want toen we weer huiswaarts gingen en dag zeiden.. keek ik om naar Ma en achteraf besefte ik dat haar ogen toen afscheid namen.. het enige dat ik nog zei was we springen nog wel binnen...

    Een uurtje of twee later kwam het telefoontje dat Ma inelkaar gezakt was, we hebben meteen de hulpdiensten verwittigd.. en zijn meteen weer naar Turnhout gereden..

    Eénmaal in de Molenstraat  stonden de ziekenwagen en de brandweer voor het appartement..

    Op het appartement stond alles aan kant en een verpleger heeft me meteen op de hoogte gebracht.. Ma had door zuurstofgebrek een hartaanval gekregen en ze waren haar nog steeds aan het reanimeren... Pa, Zus, Tommy en ik ondergingen alles en ik denk niet dat één van ons echt besefte wat er aan het gebeuren was..

    Toen ze ons zeiden dat Ma terug hartslag had moesten ze haar door de raam met de brandweerladder naar beneden brengen..

    In het ziekenhuis hebben ze haar meteen naar intensieve gebracht en werd het voor ons wachten..

    Na enkele uren mochten we bij haar... een hoop slangetjes, een beademingstoestel en piepjes van een hoop monitors... en daar lag Ma...

    Ze wou zo graag thuis sterven en haar grootste angst was beademd worden.. de diagnose was datgene we niet wilden horen.. de machines hielden haar in leven en nu was het afwachten... tot ze uitgevochten was..

    Pa hoopte dat ze nog éénmaal haar ogen zou openen.. wij hoopten dat ze geen pijn en geen besef meer zou hebben van wat er zich nu afspeelde..

    Op Pinksterzondag is ze gestorven...voor de tweede keer.. Ik.. Tommy en Tante Yoke waren bij haar toen ze begon weg te glijden...  we hebben pa en zus meteen laten verwittigen en Ma heeft op hen gewacht.. net toen Zus en Pa binnenkwamen was ze weg...

    De dagen nadien waren zo onwezelijk.. er kwam zoveel op ons af en er moesten beslissingen genomen worden... de telefoontjes die gedaan moesten worden naar familie en vrienden..

    Naar mijn gevoel is de begrafenis een mooi eerbetoon geworden aan Ma, persoonlijk en een beetje als Ma.. op een net iets andere manier...

    De dagen, weken en maanden die nadien volgenden waren er met twijfel, verdriet en zorg voor Pa.. het verlies van Ma heeft hem zwaar getekend.. We wisten van te voren dat Pa dit niet zou kunnen verwerken... Ma en Pa waren samen één.. ze konden niet zonder elkaar...

    Tante Ann was op dat moment ook niet al te best.. door hartproblemen was ze verzwakt en een operatie was noodzakelijk... ze is dikwijls in m'n gedachte geweest toen.. en gelukkig is alles goed verlopen..

    Het leven gaat ondertussen ook gewoon verder of je nu wil of niet... Het werk... je eigen huishouden.. de week na Ma's begrafenis was Tommy jarig.. ondanks we niet in feeststemming waren hebben we op de laatste moment toch een feestje geimproviseerd...

    We waren al lange tijd bezig met het zoeken van een huis.. maar door het wegvallen van Ma was dit even achterwege gelaten..

    Toen op een moment liet Tommy een foto zien van een huis en mijn eerste reactie was van nee.. niets voor mij... de volgende foto's gaven me dan weer een goed gevoel.. we belde voor een bezichtiging en de dag nadien stonden we in Leopoldsburg.. en de eerste keer toen ik in het huis binnen kwam, zag ik me al in m'n badjas naar boven gaan.. het voelde goed aan..

    Toen we beslist hadden om die stap te nemen en het huis te kopen bleek het hoewel er maar een dag tussen zat verkocht te zijn... op de advertentie stond verkocht onder voorbehoud..  na een telefoontje bleek het inderdaad belooft aan anderen... een serieuse teleurstelling...

    De volgende avond na het werk toch nog even gaan kijken op het internet en de tekst 'verkocht onder voorbehoud' leek verdwenen.. meteen een bericht gestuurd en de eigenaar belde ondanks het late uur nog op.. De kopers hadden afgehaakt en of wij nog interesse hadden...

    De dag nadien stonden wij bij de eigenaar aan de deur.. onze handen kriebelden om de handtekening te zetten en de opluchting was dan ook groot toen uiteindelijk de overeenkomst ondertekend was..

    De aankoop was een gevoel van vreugde en tergelijkertijd ook weer een beetje afscheid.. Het besef dat Ma nooit in ons huis zou komen deed wel pijn.., en het appartement waar we zoveel mooie dingen hadden beleefd zou achter blijven...

    Nonkel Fons en Tante Ria hebben in september hun 25ste huwelijksverjaardag gevierd met een familiefeest.. het was fijn om iedereen weer eens bij elkaar te zien op een feest.. Het eten was goed, de muziek soms wat te hard, maar wel super.. Het filmpje dat Nonkel Fons gemaakt had met het overzicht van de afgelopen 25 jaar deden veel AAA's en OOO's weerklinken, ook bij mezelf...

    Net nu er zoveel te gebeuren viel kreeg ik last van mijn benen en na een week of drie ben ik naar de dokter gegaan.. diagnose.. een hernia.. inspuitingen en rust.. en vooral niets heffen...

    Ik ben iets meer dan een maand niet kunnen gaan werken.. niets voor mij..

    op 17 oktober was ik jarig.. ook weer zo een moment dat ik liever stilletjes voorbij had laten gaan... een rustig feestje, met want vrienden en familie.. zonder Pa of zus... de 28ste was zus jarig en in november Ma.. ze zou dit jaar vijftig worden.. een groot feest.. maar die verjaardag is gepasseerd zonder toeters en bellen.. een glazen roos op haar zerk was het enige.. en een bloem van zus en Pa..

    Op 30 oktober werden we bij de notaris verwacht... het beschrijf van het huis ging nu eindelijk door.. een grote stap en het begin van een nieuwe start..

     In Leopoldsburg zelf moest er het één en ander gebeuren... hoewel het eerst de bedoeling was om alles een beetje op te poetsen werden er al snel plafonds verwijderd, deurstijlen opengebroken en verbreed, de keuken uitgebroken en het schol niet veel of ook de badkamer had er aan geloofd.. Papa Ben heeft er flink zijn best gedaan... zonder hem hadden we ongetwijfeld niet zover gestaan..

    Op 17 november zijn we verhuist.. een hele dag over en weer gereden om alle spullen naar Leopoldsburg te brengen...  we hadden het niet gedacht.. maar die avond, nadat alle helpers weer naar huis waren, stonden we met z'n twee tussen de dozen, meubels en de rommel in ons eigen huis...

    De dagen en weken die daarop volgde waren hectisch en vermoeiend.. de deadline om alles aan kant te krijgen was het weekend voor Kerst..

    Er is heel wat water naar de zee gevloeid... een kachel kopen, muren plamuren, schilderen, keuken installeren, onze witte gootsteen zoeken.. en duizende ander klussen.. van gordijnen ophangen tot kranen installeren..

    De zaterdag voor kerst nog de hele dag geklust en gepoets, maar het resultaat is bevredigend...

    Kerst dit jaar is zwaar geweest.. de krop in m'n keel was nooit ver af.. zondag voor kerst zijn we nog naar het kerkhog gereden om bij Ma een wit Kerstboompje te zetten... Ze hield zo van Kerst...

    Kerst is de periode van familie, maar dit jaar heb ik enkel zus even gehoord.. Pa heb ik niet gehoord.. eerlijk gezegd is het al van voor mijn verjaardag geleden dat ik hem nog gezien of gehoord heb... het doet pijn.. het ligt niet enkel aan hem.. ik zal ook wel wat koppig zijn zeker?

    Zo loopt het jaar teneinde.. ook weer afscheid nemen.. het jaar waarin Ma nog leefde...

    Misschien zijn er dingen die ik vergeten ben in m'n overzicht... ongetwijfeld zijn er veel meer leuke dingen gebeurt.. alsook mindere.. Ik denk aan de verjaardag van Stef, Tim en Laura.. De vrienden die we dit jaar hebben teruggevonden... de problemen op het werk... de dame die op de sterfdag van Ma aan de deur een scene kwam maken.. de indringer die eerst bij ons wou binnengeraken en nadien bij Yvonne zat.. Yvonne die tijdens onze verhuis geopereert werd.. Ja die ons uit de nood geholpen heeft tijdens m'n ziekteverlof.. en nog zoveel meer...

    2008 wordt ongetwijfeld nog een zwaar jaar.. Pa's toestand is niet zo best.. hij is jarig in februari, in maart zijn Pa en Ma ook weer zoveel jaar getrouwd.. en dan is het alweer bijna een jaar dat Ma stierf...

    2008 brengt ongetwijfeld ook veel mooie dingen... ik zal ze samen met Tommy met open armen ontvangen.. , ons huis zal tegen volgende Kerst er weer helemaal anders uitzien, Stefke doet zijn eerste Communie (ik zal al maar beginnen sparen), ..we zullen uiteraard ons best doen om van elke dag ook volgend jaar wee het beste te maken..

    Ik wil nog even iedereen bedanken die afgelopen jaar ons heeft bijgestaan met raad en daad, lieve en troostende woorden heeft geschreven of gesproken of gewoon zonder woorden heeft gesproken...

    Bedankt voor 2007, ik hoop jullie allemaal weer te zien in in 2008.. op de blog, in Leopoldsburg of eender waar...