The Wedding..

Het huis slaapt nog.. wat wilt ge.. 't is Godbetert nog geen half acht.. De stoelen staan nog te suffen onder tafel, de tafel zelf is nog ver in droomland.. De kast knort een beetje.. en de zetel ligt net zo lekker... 

De zon schijnt pertang al door de ramen die nog gesloten zijn.. de gordijnen draaien zich nog eens om.. en de vogels .. de vogels zijn al wakker.. ze scharrelen doorheen de tuin.. de tuin is ook zo'n vroege vogel.. nog een beetje nat van de ochtenddouche.. 

Het tuinstel daarentegen kruipt weer dich bij elkaar... lepeltje lepeltje.. maar dan op zijn stoels..

Binnen ontwaakt de koffiemachine met een luidruchtig gemaal.. de melk pruttelt erdoorheen.. ja de koffie en de melk hebben geen ochtendhumeur.. wat van de ijskast niet gezegd kan worden.. die bromt een beetje als ik de melk wil uithangen voor een ochtendwandeling.. 

Zelf zit ik te suffen.. voor mijn laptop.. de koffie nog duidelijk nagenietend van de ochtendsex met de melk..

Iin alle vroegte, want nog geen half acht is vroeg.. ik hoor net de trap ontwaken.. wat wilt ge.. ik ben der net over gelopen.. die kraakt reeds van contentement..  

En ventje slaapt nog.. in dromenland.. nog even in alle rust.. Bowie is aan zijn ochtendwas begonnen.. en de eeuwige zoektocht naar koeken en knuffeltjes..

het is dag 34 voor de grote dag... de I Do lijstjes hangen er maar slapkes bij... laat ze nog maar efkes... want straks wapperen ze weer van ZIE MIJ! ZIE MIJ! .. en is de telefoon weer gevuld met woordjes en gerinkel.. 

De auto mag nog even soezen.. maar moet seffes toch echt aan de slag.. 

Het huis slaapt... ik nog een beetje.. goeiemorgen.. ik ontwaak... 

we zijn 9 mei.. het weer is ook nie je dat.. regen.. zon.. geen zon.. ik heb zelfs Deboosere horen zeggen dat er zelfs kans op vorst is.. die mens weet nie zeker dat ik nog een kleurke wou van de zon.. zo een trouwfeest kost al handen vol geld.. en een gratis kleurke is dan schoon meegenomen.. maar nee.. regen, onweer, wolken..  da belooft voor onze grote dag..

9 mei wil ook zeggen dat de tijd voorbij gaat gelijk een klok die gisteren al ergens moest zijn en nu vijf minuten moet wachten.. Nu is alles wel geregeld.. in de mate voor zover ge dingen kunt regelen.. de feestzaal ligt vast.. de kerk.. de fotograaf.. de Dj en alles wat nog vast hoort te leggen met zo'n dag.. maar 't hangt ook van die mensen zelf af.. of ze een beetje willen doen wat ik wil.. hoe ik het in m'n koppeke heb.. 

Ik denk dat het gewoon de knop omdraaien wordt en er op vertrouwen dat iedereen er een mooie dag van wil maken.. en zelf gewoon alles ondergaan.. ge kunt er toh niks aan veranderen.. tenzij ik als een briesende bruid de hele dag om zeep wil helpen..

Rust is er niet meer bij.. elke seconde dat ik nie aan iets anders denk zit het huwelijk in m'n hoofd.. duizenden keren heb ik de dag al beleefd.. ben ik bezig met teksten.. liedjes.. aankleding.. kortom.. het hoofd maalt voortdurend.. ook het heen en weer gerij naar winkels, de kleermaker.. de Diaken.. afspraak met Dj en fotograaf.. praktische dingen regelen in de Kerk.. nee.. ik heb gene tijd meer om andere dingen te doen. het spijt me.. 

zelfs voor dit stukje literatuur dat ik via FB moet slijten omdat er anders niemand mee komt lezen.. behalve ikzelve en een schare trouwe fans.. heb ik geen tijd om deftig letterkes te plaatsen.. en veel kan ik nie vertellen.. want als ik hier ga verkondigen welk kostuum we dragen... als we al een kostuum dragen.. welke liedje er uit de boxen gaan schallen... wat we gaan doen hoe en wanneer.. 't zou geen verrassing meer zijn .. dus ge moet het doen met hetgene ge leest..

en nu ga ik mijne strijk doen...

41! nee.. ik ben nie ineens een paar jaar ouder geworden.. hoewel het zo wel voelt soms... en nee.. het is nie het bedrag dat nog op de spaarrekening staat.. en het is ook niet het aantal graden dat het buiten is.. nee... het zijn nog 41 dagen en 't is zover.. den trouw!

Het hele huis is nog behangen met notabriefjes met dingen die nog moeten gebeuren.. maar er is een algemene doedingenstop... de vermoeidheid duikt op en een vals gevoel van nog veel tijd te hebben zijn de oorzaak..

Nu is alles wel geregeld.. den trouw kan doorgaan.. maar het is de invulling van den dag.. nog een paar praktische zaken die opgelost moeten worden.. maar niks onoverkomelijk.. 

En hoewel er op momenten al serieuze zenuwmomenten zijn... is dit eigenlijk de leukste tijd.. de aanloop naar het huwelijk.. want de dag zelf is uiteraard nog mooier.. alles waar we afgelopen maanden mee bezig zijn geweest komt dan samen en zou normaal gezien een prachtige dag moeten opleveren..maar den dag nadien ist weer gedaan.. nog een laatste wittebroodsstuiptrekking.. en dan zijn we weer prinses af.. dan ist weer gewoon zelf den afwas doen.. nie opgetalloort in de belangstelling lopen.. en ongelooflijk veel geld opdoen.. nee.. dan ist weer naar denaldi en de lid'l..

En dan het weer.. tot nu heb ik mij daar nog nie te druk over gemaakt.. en ik had mij voorgenomen dat ik dat ook nie zou doen.. want het weer is iets dat ge toch nie in de hand hebt.. zelf al zijt ge zo kwaad dat ge zelfs van uw eigen gaat lopen omdat ge denkt ik zal mij maar efkes gerust laten..  

Nee.. het weer.. het zou leuk zijn moest het zonneke stralen.. en er enkel een wolkske de hemel sieren.. en de graden zo boven de 23 graden uitkomen.. met een zacht zomerbriesje.. ja.. da zou leuk zijn.. zelfs wenselijk... 't is maar dat ge het weet hé Frank Deboosere..

Maar soit.. der staat hier ne hele camion met schors voor den tuin te wachten.. zodat den tuin met den trouw der netjes bijligt.. nie dat der iemand in den tuin zal komen waarschijnlijk.. maar ge trekt toch ook een proper onderbroek aan en da ziet ook geen kat... of da is toch nie de bedoeling.. maar ge weet nooit..

Mijn lieve Bloglezerkes en Facebookvriendjes.. We hebben nog 50 dagen! 50 dagen om alles op elkaar af te stemmen gelijk een SumoWorstelaar ingesmeerd met ketchup en die loslaten in een ballenbad.. Wie ons kent weet dat het goed moet zijn.. in gedachte heb ik de grote dag al een paar keer beleefd.. vrij vermoeiend zo een 10 trouwfeesten.. en dan nog m'n eigenste trouwfeest.. en ik moet zeggen het was al vrij gezellig.. maar het kan beter..

Nu hebben wij ondertussen niet stilgezeten.. nee.. er is de afgelopen weken veel gebeurt.. er zijn stoffen gekozen.. er is gepast, gemeten, gevloekt.. de ringen zijn inmiddels ook in huis.. er zijn afspraken gemaakt.. er wordt gemailt lijk zot.. en Google draait overuren door ons.. ge moogt gerust zijn..

Het draaiboek ligt in ruwe versie te glunderen van hé ik lig hier toch maar.. en de teksten liggen er naast van amai.. das vlot gegaan.. Ook de gekozen muziek dendert hier doorheen het huis op de vreemdste momenten.. kwestie van aanvoelen en de juiste volgorde bepalen.. ja ne mens moet er iets voor doen..

En stilletjesaan valt alles in zijn plooi.. alles staat netjes genoteert van het opstaan , naar het toilet gaan tot het ja-woord en tot het moment dat de eerste gasten hun mond volproppen met lekkers.. het uur dat de nonkels en tante's  de dansvloer bezetten en het moment dat de eerste gast boven zijn theewater geraakt.. oei.. ik zie u al zweten.. hebt ge dat allemaal in uw draaiboek staan.. ahja.. iedere gast krijgt een exemplaar en weet zo wat er van hem verwacht wordt die dag.. ge zijt een GroomZilla of ge zijt het niet hé..

Nee.. das om te lachen.. het wordt vooral een dag waarop iedereen doet wat hij wil.. lichtjes geforceerd door mijn ijzersterke wil..  maar dat heb ik niet gezegd..

Soit.. 50 dagen .. da is niks niemeer.. dus ik zal een in actie schieten.. anders ben ik al getrouwd zonder dat ik het weet..

Ja.. ge had me al als vermist opgeven en waarschijnlijk dit literaire onding al lang gewist en gedeleted.. Hij schrijft er toch niks meer op.. dus de prullemand ermee.. 

Ge hebt gelijk.. ik beloof u hier op de hoogte te houden en het enige wat ge hier leest de laatste tijd zijn de laatste postjes.. die kent ge ondertussen al wel uit uw hoofd en by the way hoor ik u denken.. zo goed waren die nu ook weer niet..

maar ge kent mij.. ik raas doorheen het leven.. en soms is er gene tijd om letterkes hier te placeren.. laat staan in een grappige volgorde.. nee.. ne mens moet zijn prioriteiten kennen.. en geef toe.. het zijn geen wereldschokkende dingen die ge hier leest.. 

Soit.. den trouw.. want daarvoor komt ge hier een beteke uwe tijd verdoen.. ik ken da mee u.. 

We staan nu op exact twee maand voor den trouw.. da valt mee en tegen.. want ventje is al  de hele week aant het verkondigen dat we nog 10 weken hebben.. maar niks van.. teutejeraar.. twee maand.. op de kop.. binnen twee maand ben ik vandaag al zenuwachtig aant het rondhossen gelijk een kieken dat op ne maandag niks te doen heeft en zo de dinsdag niemeer weer waar zijne kop staat.. echt hé.. nee.. dan is het hele huis in rep en roer.. Ik zal doorheen het huis dartelen gelijk een jong veulen dat voor de eerste keer naar de kermis mag.. zoals een bloemetje dat voor het eerst bloemt.. stralend gelijk een gloeilamp van 100 watt.. en euforisch gelijk ne ambtenaar op een brugdag.. jawatte.. ik zou nie graag bij m'n eigen in de buurt komen dieje dag.. nee..

Twee maand is niks.. en zeker na het kostuumdrama waar ik hier totaal niks over ga verkondigen.. ge hoort da ten gepaste tijden wel ne keer.. of misschien ook nie.. da hangt ervan of ge in de buurt zijt als ik het eens vertel.. twee maand om nog ne hele hoop te regelen.. uwe I Do lijst is precies toch al serieus afgevinkt.. ja.. da wel .. maar daar staat den helft nog nie op.. ge kent mij hé.. geen goesting om die lijst aan te vullen... met als gevolg dat den hele buro vol ligt met papiertjes waarop enkele woordjes staan gekribbelt met nog te doene dingen.. het is geen zicht.. maar het moet..

Zo.. nu zijt ge weer een beetje op de hoogte.. ik zie u zo kijken.. op de hoogte.? niks op de hoogte... ge hebt niks vertelt.. het is ook nooit goed.. komt ne mens hier zijn verhaal doen.. een beetje informeren.. en ist weer nie goed..

helaas.. pindakaas.. ik moet weg.. er wachten nog trouwdingen die moeten gedaan worden.. ik heb nog maar twee maand hé.. 

amai.. 't is hier zo stil hoor ik u denken.. tja.. wat wilt ge zo twee en ene halve maand voor den trouw.. ne mens weet begot niemeer waar z'n oren staan.. 

Het is hier ten huize bij Ons een drukte van zalikunekeeropdezaterdagsemarktdroppenmeteenboodschappenlijstje..

afgelopen weekend zijn de uitnodigingen klaargemaakt om maandag op de post te doen.. en over de post zal ik u maar geen boekje opendoen.. of mss wel.. dan kunt ge nog eens lachen..

Wij komen aan in het hier vernieuwde postkantoor.. ik zeg nog amai.. ze zijn er op vooruitgegaan.. na een aantal voorgangers zijn wij aan de beurt.. 'deze mogen op de post..' zegt ventje glunderend.. 'hoeveel zijnt er?' zegt de postmedewerker.. terwijl hij de stapel enveloppen terug in ventjes handen stoppend.. da zijn dan zoveel postzegels.. maar ik zal u een vel meer laten betalen.. da is goedkoper.. 

Met ne stapel kaarten en vellen postzegels worden we wandelen gestuurd.. ik zeg al grommelend tegen ventje'we zullen die er hier wel opplakken dan kunde ze seffes ineens afgeven... 'die had die nu wel eens mogen aannemen en  verzendklaar maken.. ' en de dame die over ons aan het posttafeltje zat keek op en bevestigde dat ze precies wel heel hulpvaardig zijn hier op de post..

na ijver plakwerk hebben we nog een hele verzameling postzegels over.. en ik mompel nog' ja da is goedkoper.. met z'n extra vellen...' Ventje geeft de stapel aan de vriendelijke postmedewerker en net voor we de deur uitgaan roept hij ons terug.. 'mannekes!!' ik wil nog reageren 'Bompi?' maar nog voor ik mijn welbespraakte lippen kan openenen roept hij 'daar moeten wel twee zegels op hé...'

Efkes later zitten we tegenover de dame die ondertussen ook terug gestuurd was omdat ze iets fout ingevuld had weer ijverig te plakken..

Ik zeg nog..'ze hadden ons weer bijna bij ons spreekwoordelijke Pietje hé..' het Kerstkaartdrama van enkele jaren in gedachte..

Maar ondertussen heeft iedereen zijn uitnodiging gehad.. of toch bijna iedereen.. en blijkbaar wordt er in algemene paniek geschoten omwille van de dresscode.. we doen ze weer wat aan.. 

Komende zaterdag mogen we onze kostuums gaan passen en hopelijk kunnen we ze mee naar huis pakken.. weer een zorg minder.. 

Ondertussen ben ik ook begonnen aan het afschuren der trap.. want die staat wel op de foto als de fotograaf ons hier kiekt.. dus in zeven haasten ontdoen van alle verf.. en ik hoop... uit de grond van mijn hart.. dat degene die het ooit in zijne kop heeft gekregen om die trap te schilderen heel veel jeuk mag krijgen op onbereikbare plaatskes.. tsss.. 

En nu ga ik mijne koffie drinken.. en nog iets doen.. wat da weet ik nog nie.. maar 't zal wel weer iets belangrijks zijn..